TERUGDe drone droom

Ingepolijste propellors

Drone footage

Reddingspogingen

De drone droom

Enthousiasme versus rationalisme

Ik heb dat altijd al gehad. Ik kon me wekenlang bezighouden met het idee van iets nieuws. Door schrale loontjes van bijbaantjes en zakgeld bij elkaar te harken voor mijn eerste spiegelreflex camera met statief bijvoorbeeld. Het koste een week, denk ik, toen mijn leven sparen kapot ging omdat ik, uit enthousiasme, de statief niet goed had uitgeklapt en de camera er op had laten zitten toen ik weg ging.

Ondertussen, vijftien jaar later, salaris-ontvangend en zakgeld-af, zou je denken dat ik daar van geleerd zou hebben. Ik had een missie: een Revontuli drone. Sparen hoefde ik dit keer zelf niet. Het werk zat hem in het overtuigen. En na twee jaar in elke vergadering, overleg en conceptbespreking het woord “drone-droom” te laten vallen, was de dag eindelijk aangebroken. Een shoot op een bouwlocatie, van onze trouwe klant Stiho. Er werd een dak geplaatst, en er was geen betere manier om dit vast te leggen dan vanuit de lucht.

De drone, gehuurd weliswaar, werd opgehaald. En in het laatste uurtje van de dag, was er nog wat tijd over om hem uit te proberen. Veilig binnen, windstil, met twee joysticks en wat knopjes, te bedienen met de meegeleverde iPod touch uit het jaar 2000. En ja, een foto maakte lukte en het sturen lukte, dus met te veel zelfvertrouwen vertrokken we de dag erna naar Zeewolde.

De wind was er sterker, de zon feller en de lucht kouder. Maar in nog geen halfuurtje waren de foto’s gemaakt en stond de drone veilig voor onze voeten op de grond. En dat was het eerste moment waar we moesten stoppen. Maar we hadden nog één batterij, en ik wist dat het twee jaar preken kon duren voordat er nog zo’n kans kwam.

En dus stonden we, Jeffrey, Merel (die net aan haar stage begon) en ik, binnen no time in een bos, met onze laatste vijftien minuten aan vliegtijd. We waren nog amper opgestegen, of de drone hing al aan een tak boven een meertje. Met het hart in de keel stonden we daar, met zijn drieën, voorzichtig het gehuurde robotje te bevrijden van zijn mogelijke verdrinkingsdood. “Niet verzekerd voor water of valschade,” hoorde ik de verhuurder nog zeggen. Dit was het tweede moment waar we hadden moeten stoppen.

Maar we moesten en zouden de batterij leegvliegen. En dus bleven we laag dit keer. Ik filmde keer op keer het minst cinematische beeld van mijn carrière over de nietszeggende bospaden. Tot, het minuscule schermpje begon te knipperen. “Battery empty, return to home.” Chill, dacht ik, want op nog geen twee meter afstand zag ik hoe de propellers de blaadjes van de grond stuwden. “Home” was dus maar een klein stukje vliegen. Maar de geprogrammeerde belevingswereld van de drone dacht er anders over. In plaats van de laatste meters naar voren te vliegen, schoot het ding met een rotvaars de lucht in. De errors verdubbelden, en toen nog eens. Waarschuwingen over elementen boven hem vulden het schermpje, dat te klein was om nog iets aan dit noodlot te veranderen.
Zes meter grond, vaster dan mijn contract op dat moment, sputterde het apparaat met zijn laatste batterij zich nog vaster in de takken. En tot overmaat van ramp; over twee uur moest hij al terug zijn.

Ongeloof, paniek en lachen volgde elkaar op. Jeffrey stond met een meterslange tak te proberen de drone uit de boom te hengelen. Merel, die nog amper ingewerkt was, probeerde het ding uit de lucht te gooien. Het koste ons een uur van ons leven, doorzettingsvermogen en de fotokoffer als opstap om de machine er uit te krijgen. En de val omlaag deed hem weinig goed. De propellers waren zo heel als de kans op onze borg terug, maar we hadden hem in elk geval.

In de weg terug naar de verhuurder, raceten we langs de enige winkel die nieuwe onderdelen had, om ze in een race tegen de klok te vervangen. Het zand en de takken waren achtergebleven op het bospad onder de boom, de drone werkte zoals voorheen.

“Ziet er prima uit,” zei de man die de drone terug in ontvangst nam een uur later.

En nu zitten we hier, met de kapotte vleugels ingelijst als herinnering, dat je eerst na moet denken en je in moet lezen voor je wat doet. En elke keer als iemand nu voorstelt om een drone te gebruiken denk ik… Nah.

De klant was super tevreden, trouwens. De foto’s goed en gepubliceerd. En nu vliegen er hopelijk verstandigere mensen met dezelfde drone rond.

we komen graag eens langs

We nodigen je graag uit om eens een kop koffie te komen drinken in onze studio in Nieuwegein. Maar we komen natuurlijk ook graag langs. We reizen het hele land door als het nodig is, want we komen je graag vertellen over de mogelijkheden.

Maak een afspraak